Καλά Χριστούγεννα

Ἡ παρθένος σήμερον
τὸν ὑπερούσιον τίκτει
καὶ ἡ γῆ τὸ σπήλαιον
τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει.
Ἄγγελοι μετὰ ποιμένων
δοξολογοῦσι·
Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος
ὁδοιποροῦσι·
δι’ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη
παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

Κοντάκιον Ἁγ. Ρωμανοῦ τοῦ Μελῳδοῦ. 

Χρόνια πολλά σε όλους, η γέννησις του Χριστού, να φέρει στις καρδιές μας ευλογία, αγάπη, ειρήνη, ελπίδα.


Καλά Χριστούγεννα!


.

.

Πλήθυναν τὰ λόγια καὶ λιγόστεψαν τὰ βιώματα!

Στὴν ἐποχὴ μας, πλήθυναν δυστυχῶς τὰ λόγια καὶ λιγόστεψαν τὰ βιώματα, διότι ἐπηρεάστηκαν οἱ ἄνθρωποι πάλι ἀπὸ τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ποὺ ἐπιδιώκει ὅλο τὶς εὐκολίες καὶ ἀποφεύγει τὸν σωματικὸ κόπο. Ἀναπαύονται δηλαδὴ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς στὸ πολὺ διάβασμα καὶ στὴν λίγη ἤ καθόλου ἐφαρμογὴ. Θαυμάζουμε μόνον τοὺς Ἁγίους Ἀθλητὰς τῆς Ἐκκλησίας μας, χωρίς νὰ μπορέσουμε νὰ καταλάβουμε τὸν κόπο τους, γιὰ νὰ τους ἀγαπήσουμε και νὰ ἀγωνισθοῦμε ἀπὸ φιλότιμο νὰ τοὺς μιμηθοῦμε.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Ἐπιστολὲς, 

ἐκδ. Ἱ. Ἡσυχ. "Εὐαγγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος", 

Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1994, σ. 132

Τὸ διαβάσαμε στὸ περιοδικὸ "Παρακαταθήκη" http://parakatathikh.blogspot.com/

.

Παρακαταθήκη • Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2010, τ. 74

Διαβάστε το νέο τεύχος του περιοδικού το οποίο ακολουθεί.
Επίσης μπορείτε να επισκευτείτε τον δικτυακό τόπο "Ορθόδοξος Λόγος - Παρακαταθήκη" ή το ιστολόγιο του περιοδικού "Παρακαταθήκη".

Παρακαταθήκη • Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2010, τ. 74


.

Σινεμά για τα παιδιά και τους νέους: Νεανικό Πλάνο

 .

http://www.neanikoplano.gr/

Η Δημιουργική Ομάδα για την Οπτικοακουστική Επικοινωνία και Έκφραση των Νέων Ανθρώπων ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ δημιουργήθηκε το 1992 από κινηματογραφιστές, εκπαιδευτικούς και άλλους πολίτες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού.

Κύριοι στόχοι του είναι οι ποιοτικές πολιτιστικές παρεμβάσεις θεσμικού χαρακτήρα με τον σχεδιασμό και την υλοποίηση καινοτόμων δράσεων, οι οποίες απευθύνονται κυρίως στο παιδικό και νεανικό κοινό.

Η Δημιουργική Ομάδα για την Οπτικοακουστική Επικοινωνία και Έκφραση των Νέων Ανθρώπων ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ δημιουργήθηκε το 1992 από κινηματογραφιστές, εκπαιδευτικούς και άλλους πολίτες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού.

Κύριοι στόχοι του είναι οι ποιοτικές πολιτιστικές παρεμβάσεις θεσμικού χαρακτήρα με τον σχεδιασμό και την υλοποίηση καινοτόμων δράσεων, οι οποίες απευθύνονται κυρίως στο παιδικό και νεανικό κοινό.

Το ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ διοργανώνει:

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, για την ανάπτυξη στην Ελλάδα του ποιοτικού κινηματογράφου για παιδιά και νέους.
Την Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας Camera Zizanio, για τη δημιουργική έκφραση των νέων της Ελλάδας και της Ευρώπης με τη χρήση της σύγχρονης οπτικοακουστικής τεχνολογίας.


Παράλληλα και προκειμένου να στηρίξει αυτούς τους δυο θεσμούς, που είναι οι μοναδικοί με αυτό το αντικείμενο στην Ελλάδα, το ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ έχει αναπτύξει τις ακόλουθες δραστηριότητες και πρωτοβουλίες:

Cine ΦΙΛΙΠ. Ένας κινηματογράφος τέχνης στο κέντρο της Αθήνας με προσανατολισμό στην προβολή παιδικών και νεανικών ταινιών.
Παιδική και Νεανική Ταινιοθήκη. Περισσότερες από 50 ταινίες υψηλής αισθητικής και ποιότητας για ειδικές εκπαιδευτικές προβολές και ψυχαγωγία.
School Cinema. Εκπαιδευτικά προγράμματα, σεμινάρια, ημερίδες και κινηματογραφικά εργαστήρια για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Neaniko Plano / Subtitles. Υποτιτλισμοί και μεταφράσεις ταινιών για υποστήριξη των δράσεών του και αντίστοιχων φεστιβάλ και διοργανώσεων στην Ελλάδα.
Εκδόσεις. Βιβλία και φυλλάδια για την ιστορία, τη θεωρία, την αισθητική και την τεχνική του κινηματογράφου.

 Επίσης, οργανώνει κάθε χρόνο πληθώρα εκδηλώσεων (κινηματογραφικά αφιερώματα, εκθέσεις κλπ.) με στόχο να συμβάλλει στη δημιουργία κατάλληλου κλίματος για την ανάπτυξη στην Ελλάδα προγραμμάτων που θα προωθούν την αισθητική καλλιέργεια, την καλλιτεχνική παιδεία και τη δημιουργική έκφραση των νέων.

Η Παιδική και Νεανική Ταινιοθήκη του Νεανικού Πλάνου είναι η μοναδική οργανωμένη ταινιοθήκη του είδους της στην Ελλάδα, έχει δημιουργηθεί σταδιακά τα τελευταία δέκα χρόνια από βραβευμένες ταινίες σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ και εμπλουτίζεται συνεχώς με νέους τίτλους.

Για παράδειγμα:

Παιδικές και Νεανικές Ταινίες : Fiction

Ο Ιταλός, Ένα καλοκαιρινό παραμύθι, Ο κόσμος της Σοφίας, Μητρική Αγάπη, Ο μικρός άνθρωπος, Ένας μπαμπάς με είκοσι πέντε παιδιά, Μπαχ και Μπρόκολο, Ο νεαρός Aντερσεν,Ο νεαρός μάγος, H ξύλινη κάμερα

Παιδικές και Νεανικές Ταινίες : Κινούμενα Σχέδια

Strings – Το Νήμα της Ζωής, Ο Ντέσμοντ και το τέρας του βάλτου , Ο Κιρικού και η μάγισσα, Το παιδί που ήθελε να γίνει αρκούδα, Cercleen – Mια ερωτική ποντικοϊστορία, Cercleen – Tαξιδιάρικα ποντίκια, Ένα παραμύθι για δυο κουνουπάκι

Παιδικές και Νεανικές Ταινίες : Μικρού Μήκους

Το κορίτσι και τα άλογα που χορεύουν, Η χώρα των πουλιών
Περισσότερα στοιχεία στον δικτυακό τόπο του Νεανικού Πλάνου και του Φεστιβάλ Ολυμπίας www.neanikoplano.gr

Πως θα κλείσετε προβολές

Οι εκπαιδευτικές προβολές για τα σχολεία γίνονται ύστερα από συννενόηση στα τηλέφωνα: 210 8664030, 210 8664378, 210 8660951 (πρωινές ώρες), 210 8612476 (απογευματινέςς ώρες)

Στην Αθήνα οργανώνονται προβολές στο Cine Φιλίπ ή σε κινηματογράφο πλησίον του σχολείου.

Σε κάθε πόλη της Ελλάδας, σε αίθουσα που επιλέγεται από κοινού.

Όλες οι οργανομένες προβολές από το Νεανικό Πλάνο γίνονται με μειωμένο εισιτήριο.

Πηγή: www.neanikoplano.gr

.

Αυστηρότητα στούς αναιδείς, επιείκεια στους φιλότιμους

Αν ένας άνθρωπος έχη αγαθή προαίρεση, άλλά δέν βοηθήθηκε άπό μικρός, δέν είναι κολακεία νά του πής τά καλά πού βλέπεις σ’ αυτόν, γιατί κατ’ αυτόν  τόν τρόπο βοηθιέται καί  αλλοιώνεται,  επειδή  δικαιούται  καί  τήν  θεία  βοήθεια.  Είπα  σέ  κάποιον:  Έσύ  είσαι καλός. Δέν ταιριάζουν σ’ εσένα αυτά πού κάνεις. Του τό είπα αυτό, γιατί είδα τό καλό του χωράφι  καί  τόν  κακό  σπόρο  πού  είχε  ρίξει.  Είδα  ότι  εσωτερικά ήταν  καλός  καί,  ό,τι  κακό έκανε, ήταν εξωτερικό. Δέν του είπα: είσαι καλός, γιά νά τόν κολακέψω, άλλά γιά νά τον βοηθήσω, νά του κινήσω τό φιλότιμο.
Μερικοί έχουν τό εξής τυπικό: Έχει, δέν έχει ό άλλος κάποιο χάρισμα, του λένε: δέν έχεις  χάρισμα,  δήθεν  γιά  νά  μήν  ύπερηφανευθή  καί  βλαφθή.  Ένα  ίσοπέδωμα  δηλαδή. Όταν  όμως  απελπίζεται  ό  άλλος  γιά  τό  κακό  πού  κάνει,  απελπίζεται  καί  γιά  τό  καλό πού έχει, τότε πώς θά ξεθαρρέψη, γιά νά άγωνισθή μέ προθυμία; Ένώ, άν του πής τά καλά πού έχει  καί  του  καλλιεργήσης  τό  φιλότιμο  καί  τήν  αρχοντιά,  βοηθιέται,  αναπτύσσεται  καί προχωράει. Έγώ  έχω  τυπικό,  όταν  βλέπω  ότι  κάποιος  έχει  ένα  χάρισμα  ή  ότι  πάει  καλά  στόν αγώνα του, νά του τό λέω καί, όταν βλέπω κάτι στραβό, νά παίρνω βρεγμένη σανίδα… Δέν σκέφτομαι μήπως βλαφτή ή ψυχή μέ  τόν πρώτο ή  τόν  δεύτερο  τρόπο,  επειδή  καί  οί δύο τρόποι  έχουν  αγάπη.  Άν  βλαφθή  άπό  τήν  συμπεριφορά  μου,  αυτό  σημαίνει  ότι  θά  έχη βλάβη. Άν π.χ. ή εικόνα πού έκανε μιά αδελφή είναι καλή, θά της πώ ότι είναι καλή. Άν δώ ότι ύπερηφανεύθηκε καί αρχίζει νά άποκτάη αναίδεια, θά της δώσω μιά καί θά τήν κάνω πέρα.  Φυσικά,  άν  ύπερηφανευθή,  θά  κάνη  μετά  καρικατούρες,  οπότε  θά  φάη  άλλο μάλωμα. Άν ταπεινωθή ξανά, θά κάνη πάλι καλή δουλειά. Έμενα αρρωστημένα πράγματα δέν μέ αναπαύουν. Στραμπουλιγμένα πράγματα δέν τά μπορώ. Θά τά κάνω έτσι άπό ‘δώ,
έτσι άπό ‘κεί, ώστε νά βρουν τήν θέση τους. Τί; θά οικονομάω αρρωστημένες καταστάσεις;
- Γέροντα, όταν ό αναιδής γίνεται πιο αναιδής άπό τό ενδιαφέρον πού τού δείχνεις, πώς θά τόν βοηθήσης;
- Νά  σου  πώ:  όταν  βλέπω  ότι  ό  άλλος  δέν  βοηθιέται  άπό  τό  ενδιαφέρον  μου,  τήν καλωσύνη, τήν αγάπη, τότε λέω ότι δέν έχω συγγένεια μαζί του καί αναγκάζομαι νά μήν του φέρωμαι  μέ  καλωσύνη.  Κανονικά,  όσο  καλωσύνη  σου  δείχνουν,  τόσο  πρέπει  νά αλλοιώνεσαι, νά διαλύεσαι, νά λειώνης.
Παλιά τί είχε συμβή μέ κάποιον. Στήν άρχή, γιά νά τόν βοηθήσω, αναγκάστηκα νά του πώ  μερικά  θεια  γεγονότα  πού  είχα  ζήσει.  Άντί  όμως  νά πή:  Θεέ  μου,  πώς  νά  Σέ ευχαριστήσω γι’ αυτήν τήν παρηγοριά κ.λπ. καί νά διαλυθή, πήρε θάρρος καί φερόταν μέ
αναίδεια.  Τότε  κράτησα  μιά  αυστηρή  στάση.  Θά  τόν  βοηθώ,  είπα,  άπό  μακριά  μέ  τήν προσευχή. Αυτό τό έκανα, όχι γιατί δέν τόν αγαπούσα, άλλά γιατί αυτός ό τρόπος θά τόν βοηθούσε.
- Καί άν, Γέροντα, καταλάβη, τό λάθος του καί ζητήση συγγνώμη;
- Αν τό καταλάβη, εντάξει, μπορούμε νά συνεννοηθούμε. Διαφορετικά, άν δέν βοηθιέται άπό  τό  φιλότιμο  μου,  δέν  βρίσκω  ανταπόκριση,  καί  δέν  έχω  συγγένεια  μαζί  του.  Όταν  ό άλλος  έχη  ευλάβεια,  ταπείνωση,  δέν  έχη  αναίδεια,  κι  εσύ  κινείσαι  άπλά.  Έγώ  εξ  αρχής φέρομαι  σέ  όλους  μέ  άνεση  καί  απλότητα.  Δέν  φέρομαι  περιορισμένα,  δήθεν  γιά  νά  μή δώσω  θάρρος  στον  άλλον  καί  τόν  βλάψω.  Δίνομαι  ολόκληρος,  γιά  νά  βοηθηθή,  νά άναπτυχθή μέσα σ’ ένα κλίμα αγάπης, καί σιγά-σιγά του λέω τά κουσούρια του. Τόν θεωρώ αδελφό μου, πατέρα μου, παππού μου, ανάλογα μέ τήν ηλικία του. Κάνω λιακάδα, γιά νά βγουν  όλα  τά  φίδια,  οί  σκορπιοί,  τά σκαθάρια – τά πάθη -,  καί ύστερα τόν βοηθάω νά  τά σκοτώση.  Άν  όμως  δώ  ότι  δέν  τό  εκτιμάει  αυτό  καί  δέν  βοηθιέται  άπό  τήν  συμπεριφορά μου, άλλά εκμεταλλεύεται τήν απλότητα μου καί τήν αληθινή αγάπη μου καί αρχίζει νά φέρεται  μέ  αναίδεια,  τραβιέμαι  σιγά-σιγά,  γιά  νά  μή  γίνη  περισσότερο  αναιδής.  Άλλά  στήν αρχή  δίνομαι  ολόκληρος,  γι’  αυτό  μετά  έχω  αναπαυμένη  τήν  συνείδηση  μου.  Μιά  φορά στήν Μονή Στομίου είχα πάρει ένα παιδί, γιά  νά τό βοηθήσω, νά του μάθω καί τήν τέχνη του  μαραγκού.  Του  φερόμουν  μέ  πολλή  καλωσύνη,  τόν  είχα  σάν  αδελφό.  Έβλεπα  όμως
μερικά πράγματα  πού  δέν  μέ  άνέπαυαν.  Μιά  φορά  τόν  ρωτάω:  Τί  ώρα  είναι;. Μέ  τά μυαλά τά δικά σου πάει τό ρολόι!, μου λέει. Έ, τότε είπα: Δέν συμφέρει νά συνεχίσω έτσι. Θά συμμαζέψω σιγά-σιγά “τά μυαλά μου”, γιατί δέν ωφελείται. Κανονικά αυτός, αν ήταν φιλότιμος, έτσι όπως του φερόμουν, έπρεπε νά διαλυθή. Άλλά είδα ότι δέν μέ χωρούσε, δέν μέ  καταλάβαινε.  Ύστερα  μόνος  του  έφυγε  δέν  τόν  έδιωξα.  Βλέπεις,  ή  ανοχή,  ή  αγάπη κάνουν τόν αναιδή πιο αναιδή και τόν φιλότιμο πιό φιλότιμο.


Πηγή

.

«Ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β' πρός Τιμόθεον, β' 1)

http://www.saint.gr/

.

Σιατίστης Παύλος "Ζαλιστήκαμε σ’ αυτή τη ζωή, χάσαμε το νόημά της"

O Άγιος Δημήτριος υπήρξε μάρτυς του Χριστού και μάρτυς της πίστεως. Μάρτυς είναι εκείνος που δίνει την μαρτυρία. Και αυτό που ζήτησε ο Θεός από μας είναι το να είμαστε μάρτυρές του. Τι θα πει μάρτυρες. Να δίνετε τη μαρτυρία τη δική μου.

Τη μαρτυρία της ζωής που νικά το θάνατο. Τη μαρτυρία της αληθείας που θεραπεύει την πλάνη. Και όλοι, και οι Απόστολοι πρώτα, και οι Άγιοι μετά, υπήρξαν μάρτυρες Ιησού Χριστού.

Δηλαδή, με τη ζωή τους, με την αναστροφή τους, με το λόγο τους, έδιναν τη μαρτυρία της ελπίδος που υπήρχε μέσα τους. Και η ελπίδα τους ήταν ο Ιησούς Χριστός. Αυτός, που για μας τους ανθρώπους και για τη δική μας σωτηρία, Θεός ων γίνεται άνθρωπος. Αυτός που εισέρχεται στη ζωή μας ευεργετώντας και ιώμενος πάντας, αυτός ο οποίος τελικά θα πάρει τη δική μας θέση πάνω στο Σταυρό και θα χαρίσει σε μας τη ζωή που νίκησε το θάνατο για να δώσει νόημα στη ζωή μας και να μας ελευθερώσει από το άσκοπο και το παράλογο.

Γιατί, αν ο θάνατος είναι το τέρμα της ζωής του ανθρώπου, τότε ότι κάνει ο άνθρωπος είναι μάταιο, είναι ανόητο, είναι άσκοπο, είναι παράλογο. Πολύ περισσότερο όταν τα δικά του έργα, τα κτίσματά του, μένουν στον αιώνα και αυτός πέφτει και χάνεται χωρίς μάλιστα να ξέρει το που και το πότε.

Έτσι λοιπόν, ο Άγιος Δημήτριος, με τη ζωή του, με την αναστροφή του έδινε τη μαρτυρία του Χριστού. Και αυτή τη μαρτυρία ο καθένας μπορεί να τη δίνει όπου κι αν βρίσκεται. Όποιο επάγγελμα κι αν έχει. Οσοδήποτε μεγάλος ή μικρός άνθρωπος είναι μπορεί να τη δίνει ακριβώς αυτή τη μαρτυρία και αυτή η μαρτυρία είναι η ελπίδα και η αλήθεια του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος βρίσκεται πρώτα και κύρια σε εσωτερικά αδιέξοδα. Σε πνευματικά αδιέξοδα. Είπα και χθες, το είπα στην ιεραρχία, το λέω και σήμερα: «η κρίση που περνάμε έχει αίτια πνευματικά».

Ζαλιστήκαμε σ’ αυτή τη ζωή, χάσαμε το νόημά της, ξεχάσαμε ότι υπάρχει ο θάνατος, αγκυροβολήσαμε πάνω στη δύναμη, στο χρήμα, στην εξουσία, στην ηδονή και μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται.

Και αν ο άνθρωπος, την ώρα αυτής της ροπής, δεν έχει τη δυνατότητα να απαντήσει σ’ αυτόν το θάνατο που έρχεται να τον νικήσει, είναι ένας άνθρωπος τίποτα, ένας άνθρωπος μηδέν, ένας άνθρωπος που τελικά είναι σκουπίδι, γιατί αν είναι μόνο σώμα σκουπίδι θα γίνει.

Όμως αυτή είναι η ελπίδα που ο Άγιος Δημήτριος ενέπνευσε, αφού πρώτα γεύτηκε στη δική του τη ζωή. Και για αυτό έκανε τους στρατιώτες του να τον λατρεύουν σαν πατέρα. Και είχε κάποια στιγμή που κλίθηκε αυτή τη μαρτυρία της ζωής του, να τη σφραγίσει με το μαρτύριό του. Και δε δίστασε να το κάνει.

Γιατί ο Άγιος ήξερε καλά ανάμεσα σε τι είχε να διαλέξει. Ήξερε ότι είχε να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Ήξερε ότι όλα όσα του υποσχόντουσαν για να αρνηθεί το Χριστό ήτανε σκουπίδια, όσο σπουδαία και αν φαινόντουσαν σε κάποια στιγμή. Και ο Άγιος προτίμησε τι; Τη ζωή που νικά το θάνατο και όχι τη ζωή που οδηγεί στο θάνατο. Γι αυτό ακριβώς έγινε μάρτυς της αληθείας, μάρτυς της πίστεως. Προτίμησε να μαρτυρήσει, να χάσει τη ζωή του, αλλά όχι να αρνηθεί τη ζωή του.

Και τη ζωή τη χάνει αυτός που αρνείται εκείνον που είναι η ζωή. Και εκείνος που είναι η ζωή είναι εκείνος που νίκησε το θάνατο. Γι αυτό αντιλαμβάνεστε, μέσα στο διάβα των χρόνων, ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι το γεγονός που δέχτηκε τη μεγαλύτερη επίθεση απ’ όλους τους αρνητές. Γιατί η Ανάσταση του Χριστού είναι το λυτάριο που σπάζουν το κεφάλι τους όλοι εκείνοι με τις απόψεις, με τις θεωρίες, με τις ιδέες. Όταν μια ιδέα σου δεν μπορεί να νικήσει το θάνατο είναι για πέταμα όσο σπουδαία κι αν φαίνεται, όσο κι αν λάμπει σε κάποια στιγμή. Ο άνθρωπος στο βάθος του θέλει να ζήσει. Και ο Άγιος Δημήτριος μαρτύρησε για να ζήσει.

Και η συνέχεια δείχνει πόσο καλά έκανε. Γιατί αυτός ο άγιος που μαρτύρησε, αυτός ο Άγιος που πέθανε κάπου εκεί στο 300 κοντά συνέχισε και συνεχίζει να ζει μέχρι σήμερα. Σ’ αυτόν καταφεύγουμε. Είδαμε την πορεία του μέσα στη ζωή μας ενώ εκείνος έχει φύγει απ’ τη ζωή. Είδαμε τα θαύματά του. Είδαμε την κοντινή μας πόλη τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνον να δέχεται την προστασία και τη σωτηρία του. Τον είδαν οι άνθρωποι να προστατεύει την πόλη και να την οδηγεί στην νίκη.

Έτσι ακριβώς λοιπόν, η πίστη και η σχέση του ανθρώπου σ’ αυτόν τον τόπο με την Εκκλησία, το είπα και χθες και το ξαναλέω, δεν γράφτηκε σε κανένα καταστατικό δεν αποτελεί καμία ιδέα.

Είναι πίστη ζυμωμένη με τη ζωή. Οι άνθρωποι έζησαν τους Αγίους. Έζησαν τον Άγιο Δημήτριο. Τον είδαν μπροστά τους. Απευθύνθηκαν σ’ αυτόν απ’ όλα τα χρόνια μέσα απ’ τους αιώνες. Απ’ τη εποχή που ο Μακρυγιάννης θα σταθεί στον Αι Γιάννη τον Πρόδρομο και θα του πει: δώσε μου όπλα και εγώ θα σου φέρω ένα ασημένιο καντήλι. Κι όταν βρήκε τα όπλα πήγε το καντήλι στον Άγιο…

Αυτός ο λαός λοιπόν που έζησε έτσι τους Αγίους του ξέρει τι πιστεύει. Ξέρει γιατί ζει. Ξέρει γιατί τρέχει. Ποιοι είναι εκείνοι που αυτή την πίστη του την αρνούνται; Αυτοί που δεν αγάπησαν ποτέ το λαό. Δεν το λέω εγώ. Το λέει ο μεγάλος ρώσος συγγραφέας ο Ντοστογιέφσκι. Είπε, αυτοί οι άνθρωποι δεν πίστευσαν ποτέ στο λαό. Δεν σεβάστηκαν ποτέ το λαό.

Το μόνο που έκαναν να εκμεταλλεύονται το λαό. Για αυτό, ρώτησαν; Εάν δείγματα δείχνουν, ότι θέλουμε να γίνουμε ένα κράτος άθεο, που δεν θέλουν τα παιδιά μας να βλέπουν στα σχολεία τις εικόνες του Θεού και της Παναγίας, ποιον ρώτησαν εκείνοι που αποφάσισαν; Ρώτησαν το λαό, που υποτίθεται ότι τον εκπροσωπούν; Ή υποτάσσονται σε δυνάμεις σκοτεινές;

Ο Άγιος Δημήτριος μαρτύρησε, όχι γιατί έκανε κάτι κακό αλλά γιατί ήτανε πιστός. Και μάθαμε πρόσφατα, ότι δεν είναι μόνο ένας αλλά και άλλοι. Μέχρι στιγμής γνωρίζω το αστυνομικό σώμα, που αρνήθηκαν να παραλάβουν την ταυτότητα που δεν τους εκφράζει και απολύθησαν. Ξαναγυρίσαμε στους διωγμούς; Δεν τους φοβήθηκε η Εκκλησία.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα πει: Πού οι πολεμήσαντες την Εκκλησία; Αυτοί απώλλοντο η δε Εκκλησία υπέρ τον ουρανόν αναβέβηκε. Γι αυτό λοιπόν οι μνήμες των Αγίων μας, που ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα, έχει τη δική του χάρη, έχει τη δική του ευλογία, έχει το δικό του τρόπο που στάθηκε στη ζωή του δίπλα στους ανθρώπους, άλλοτε με το μαρτύριο, άλλοτε με την άσκηση, άλλοτε με τον αγιασμό, όμως όλα αυτά συνθέτουν αυτήν την καινή κτίση που είναι η Εκκλησία του Χριστού.

Είναι η μόνη που αναδεικνύει Αγίους δηλαδή ζωντανούς ανθρώπους που μπορούν να ενεργούν και μετά το θάνατό τους.

Έτσι λοιπόν οι γιορτές των Αγίων μας και η γιορτή του Αγίου Δημητρίου σήμερα με ότι συμβολίζει με ότι σηματοδοτεί μέσα στο στερέωμα της Εκκλησίας αλλά και μέσα στο δρόμο του Ελληνικού κράτους είναι ολόφωτα φώτα που φωτίζουν σε σύγχρονα σκοτάδια την πορεία της ζωής και του ανθρώπινου προσώπου και του τόπου μας και της ζωής μας.

Γι αυτό λοιπόν οι γιορτές των Αγίων μας, είναι αφορμές προβληματισμού, αφορμές εμβάθυνσης. Το μαρτύριό τους εμπνέει τη δική μας αγωνιστικότητα. Την αγωνιστικότητα της Εκκλησίας σε κάθε καιρό, και στο δικό μας τον καιρό. Αυτά ήταν τα πρότυπα της Εκκλησίας. Οι Άγιοι και οι Μάρτυρες. Απ’ αυτά παίρνανε δύναμη, απ’ αυτά έχουνε έμπνευση απ’ αυτά συνέχιζε τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού μέσα στο σημερινό κόσμο.

Να ευχαριστήσουμε λοιπόν τον Άγιο Δημήτριο για ότι έγινε και για ότι είναι για την Εκκλησία του Χριστού. Για το φως που μας δίνει, για την αγάπη που μας προσφέρει, για τα θαύματα που έκανε και κάνει.

Για το μύρο που ανέβλυσε, που είναι το μύρο του Αγίου Πνεύματος, το οποίο πλούσια κατώκησε μέσα στη δική του την ψυχή, και να καταλάβουμε και μεις που ζούμε μέσα σ’ αυτά τα δύσκολα και μπερδεμένα χρόνια ότι αν δεν ανάψουμε αυτό το φως της πίστεως, το φως της γνώσεως του Θεού και το φως της αγάπης του, θα περπατάμε σε σκοτάδια και θα γεννάμε αδιέξοδα.

Η Εκκλησία γνωρίζει την Ιστορία πριν έρθει. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του μας βεβαιώνει για τους διωγμούς των πιστών ανθρώπων, αλλά και μας βεβαιώνει για το ότι ο Χριστός είναι εκείνος που εξήλθε νικών και ίνα νικήσει.

Γνωρίζοντας λοιπόν από την αρχή το τέλος της Ιστορίας δεν φοβόμαστε τις ενδιάμεσες καταστάσεις, αλλά θα αγωνιζόμαστε, γιατί η παρουσία του Χριστού στη ζωή του κόσμου είναι η ελπίδα, είναι το φως, είναι ακριβώς αυτό που θα δώσει νόημα στη ζωή των ανθρώπων.

Ας ευχηθούμε λοιπόν η μνήμη του Αγίου Δημητρίου να λειτουργήσει για όλους μας και αφυπνιστικά και παρηγορητικά μέσα στην πορεία της ζωής μας.

Πληροφορίες από: http://www.romfea.gr/


.